Погода, Беларусь
Главная Написать письмо Карта сайта
Конкурс
>>>
Давайте разберемся!
>>>
Малая родина
>>>



Фронтовой альбом

№42 от 17 октября 2019 года

Мы здабывалі – вам берагчы
Мы здабывалі – вам берагчы

Даўно адгрымелі выбухі вайны. Ужо не адно пакаленне ведае аб яе жахах, голаду і холаду толькі са старонак кніг ды экранаў тэлевізараў. Жывых жа сведкаў застаецца ўсё меньш і меньш. Таму ім мы павінны быць удзячныя ўдвайне. Яны – наша памяць, напамін аб тым, што вайна не павінна вярнуцца на нашу зямлю, на малую радзіму кожнага з нас. Хачу расказаць аб ветэране вайны, які жыве ў нашай вёсцы.

Міхаіл Міхайлавіч Лёсік нарадзіўся ў вялікай сялянскай сям’і. Сям’я жыла небагата – ці лёгка пракарміць шэсць ратоў? Дзеці рана станавіліся дарослымі. Таму ў дождж і сцюжу, у холад і спякоту шасцігадовы хлапчук павінен быў зарабляць уласны хлеб, пасучы статак кароў.

Вучыцца не было часу (скончыў 5 класаў польскай школы, дзе родная мова не была ў пашане). Калі падрос, неабходна было дапамагаць бацькам у іх бясконцай працы. Праца ў лесе на загатоўцы карчоў, згадзіцеся, нялёгкая работа для падлетка.

І Вялікую Айчынную вайну Міхаіл Міхайлавіч сустрэў у лесе. Прыйшлося працаваць на яго нарыхтоўцы.

Адразу ж пасля вызвалення Беларусі ён запісаўся ў рады Савецкай арміі. Сапёр 20-й дывізіі прайшоў з баямі па Усходняй Прусіі, дзе быў паранены. Асабліва жорсткімі былі баі пад Кёнігсбергам. Яны назаўсёды засталіся ў памяці ветэрана. Тут атрымаў  сваю першую ўзнагароду – медаль «За ўзяцце Кёнігсберга». Дзень Перамогі сустрэў у шпіталі.

Дэмабілізаваўся Міхаіл Міхайлавіч у маі 1946 года. Вярнуўся ў родную вёску. Калі быў арганізаваны калгас «Радзіма Якуба Коласа», стаў адным з першых членаў гэтай гаспадаркі і працаваў там да выхаду на заслужаны адпачынак.

Сваёй самаадданай працай Міхаіл Міхайлавіч заваяваў любоў і павагу землякоў. Праўленне калгаса неаднаразова ўзнагароджвала яго каштоўнымі падарункамі. Працавітасць і адданасць роднай зямлі адзначана медалём «Ветэран працы».

Гады няўмольна прабеглі. Узрост наклаў адбітак на здароўе ветэрана, але ён ніколі не адмаўляецца ад сустрэчы з маладым пакаленнем, расказвае пра ваенныя падзеі. Чырвонай стужкай кожнага яго аповеду праходзяць радкі: «Вайны быць не павінна. Беражыце мір!».

Маргарыта МАЛЯЎКА,
в. Мікалаеўшчына,
Стаўбцоўскі раён  



Всего 0 комментария:


Еще
В рубрике

Час нястрымна рухаецца наперад. Не застаецца побач ветэранаў. Але памяць аб іх – у нашых сэрцах назаўсёды.

Мы часто задумываемся, что такое война. И, по рассказам взрослых, понимаем, какое это страшное слово.

Листая страницы книги об участниках войны, вижу перед собой их лица.

Когда началась Великая Отечественная война, Гришке было 16 лет.