Погода, Беларусь
Главная Написать письмо Карта сайта
Малая родина
>>>
Давайте разберемся!
>>>
Конкурс
>>>



Фронтовой альбом

№40 от 03 октября 2019 года

Малюся за цябе, дзядуля...
Малюся за цябе, дзядуля...

Кожны год, ідучы на парад 9 Мая, успамінаю са шчымлівым болем у сэрцы свайго дзядулю Пецю, Пятра Зінавеевіча Пчолкіна, якога не стала 26.10.1994 года. Ціхі, спакойны, працавіты…Такім ведала яго з дзяцінства, калі прыязджала ў в. Замшына Лёзненскага раёна, каб дапамагчы яму і бабулі па гаспадарцы.

Нягледзячы на адукацыю ў 6 класаў сямігодкі, што скончыў у 1935 годзе, у вольны ад працы час заўсёды бачыла дзеда з газетай у руках. А такога часу было мала. Дзядуля амаль усё жыццё працаваў у калгасе «Віцебскі рабочы» ў роднай вёсцы. Быў не толькі калгаснікам, давялося папрацаваць і кладаўшчыком, і апальшчыкам.

Пра вайну ніколі не казаў. Не любіў такіх размоў. Дакументы, узнагароды расказваюць пра гэты час, а яшчэ мой бацька Міхаіл, якому пашчасціла хоць трошкі нешта пачуць.

Калі пачалася вайна з Фінляндыяй, дзед ваяваў на паўвостраве Ханка. Павінен быў дэмабілізавацца

ў 1941 годзе, але пачалася Вялікая Айчынная вайна. Яго разам з іншымі байцамі перакінулі абараняць Ленінград. Замярзаў і галадаў у забалочаных акопах, атрымліваючы паёк-асьмушку хлеба. Што гэта для маладых салдат? Елі мох, каб заглушыць голад.

У адным з баёў дзядуля быў цяжка паранены і з 1943 па 1945 знаходзіўся на лячэнні ў эвакуацыйным шпіталі № 1350 г. Краснаярска РСФСР. Быў на валаску ад смерці, бо ад асколачнага ранення пачалася гангрэна. Ратуючы дзядулю жыццё, урачы ампутавалі нагу.

У 1945-м вярнуўся на радзіму. Пенсія па інваліднасці складала 9 р.10 к. Давялося працаваць, каб пракарміць сям’ю, якую стварыў у 1948 г. з маёй бабуляй Таццянай Іосіфаўнай. Нарадзіліся  дзеці: Міхаіл (1949), Уладзімір (1951), Сяргей (1955), Любоў (1958). Усе мае дзядзькі і цётка стварылі сем’і, ужо маюць унукаў, жывуць у Віцебску. На жаль, нядаўна памёр дзядзька Уладзімір.

Малюся за цябе, дзядуля, і дзякую за тваё жыццё-подзвіг. Як бы табе ні было цяжка, ты ніколі не скардзіўся, не ныў. Ты быў мужны і смелы, бо ордэны і медалі проста так не даюць. Ты навучыў мяне працавітасці і сціпласці…

Светлана Пчелкина, г. Витебск



Всего 0 комментария:


Еще
В рубрике

Час нястрымна рухаецца наперад. Не застаецца побач ветэранаў. Але памяць аб іх – у нашых сэрцах назаўсёды.

Мы часто задумываемся, что такое война. И, по рассказам взрослых, понимаем, какое это страшное слово.

Листая страницы книги об участниках войны, вижу перед собой их лица.

Когда началась Великая Отечественная война, Гришке было 16 лет.