Погода, Беларусь
Главная Написать письмо Карта сайта
Малая родина
>>>
Давайте разберемся!
>>>
Конкурс
>>>



Фронтовой альбом

№37 от 12 сентября 2019 года

«Выканаў тваё даручэнне, мама!»
«Выканаў тваё даручэнне, мама!»

Нарадзіўся Дзмітрый Пятровіч Хмель ва ўкраінскім пасёлку Бершадзь. Перад вайной паспеў скончыць сямігодку і першы курс педагагічнага вучылішча. Але стаць настаўнікам не ўдалося: пачалася вайна. Паступіў у індустрыяльны ліцэй, які адкрыўся ў верасні 1941 года. Але і яго скончыць не атрымалася: у сакавіку 1944 года ў Бершадзь уступілі войскі 2-га Украінскага фронту.

У доме сям'і Хмель размясціўся штаб фронту. Так Дзмітрый пазнаёміўся з камандуючым штаба маршалам Коневым. Неяк маршал, убачыўшы ліцэйскую форму хлопца, пацікавіўся, чыя і адкуль. «А ў лагарыфмічных табліцах разбіраешся?» – было наступнае пытанне камандуючага.  Пасля своеасаблівага экзамену Конеў прапанаваў юнаку павучыцца на арттапавылічальных курсах, тым больш што Дзмітрыя ўжо прызвалі ў армію. За два месяцы курсаў ён стаў арттапавылічальнікам.

Новаспечанага спецыяліста накіравалі на 3-ці Беларускі фронт. Дзмітрый быў трэцім са сваёй сям'і, хто пайшоў абараняць родную зямлю ад немцаў. На фронце ўжо ваявалі бацька і старэйшы брат. Перад адыходам на фронт мама дала сыну з сабой абразок Свяціцеля Мікалая з наказам, каб ён з ім пераможцам вярнуўся дадому.

Са штаба фронту быў накіраваны ў 5-ю армію 3-га Беларускага фронту, якой камандаваў маршал Крылоў.

Удзельнічаў у вызваленні Віцебска, Оршы, Мінска, Ліды, Вільнюса, Каўнаса. Перайшоў мяжу Усходняй Прусіі.

Да таго часу Дзмітрый сумяшчаў ужо дзве пасады – арттапавылічальніка і наводчыка, у яго распараджэнні быў разлік с 100-міліметровай гарматай.

На тэрыторыі Усходняй Прусіі хлопца цяжка параніла. Ён атрымаў заданне: знішчыць варожы дзот. З заданнем справіўся, але падчас яго выканання атрымаў цяжкае раненне. Ад выбуху дзота ў неба падняўся слуп зямлі, і Дзмітрыя засыпала. Адшукала яго пахавальная каманда толькі праз суткі.

Пасля лячэння вярнуўся ў сваю 5-ю гвардзейскую армію. М.І. Крылоў, убачыўшы хлопца, праслязіўся. Сказаў, што яго палічылі памерлым і адправілі дадому ліст аб тым, што юнак загінуў смерцю храбрых. Мікалай Іванавіч стаў рыхтаваць дакументы на прысваенне Дзмітрыю Хмелю звання Героя Савецкага Саюза. Але гэта, на жаль, так і засталося на паперы.

Вайна для хлопца скончылася ў сярэдзіне красавіка 1945 года, пасля ўзяцця Кёнігсберга і Пілау. Дзмітрый Пятровіч успамінае: «Я прыклаў руку да абразка Свяціцеля Мікалая, які перад адыходам на фронт мне з наказам дала мама, і сказаў: «Выканаў тваё даручэнне, мама!».

Вярнуўся дадому і паступіў адразу на другі курс Адэскай духоўнай семінарыі. У 1946 годзе разам з некалькімі выкладчыкамі, якія накіроўваліся ў Беларусь, паехаў у Жыровічы. Там і атрымаў адукацыю. Направілі на Лагойшчыну, дзе праслужыў 8 гадоў.

У 1957 годзе пераехаў у Нясвіж, родны горад жонкі Алены Пятроўны. Тут быў прызначаны настаяцелем Свята-Георгіеўскага храма ў Нясвіжы і благачынным трох раёнаў – Нясвіжскага, Клецкага і Капыльскага.

Узнагарод за сваё жыццё Дзмітрый Пятровіч атрымаў нямала. За баявую дзейнасць самыя дарагія: ордэн Айчыннай вайны I ступені, медалі «За адвагу» «За баявыя заслугі», «За ўзяцце Кёнігсберга», «За перамогу над Германіяй»; за духоўную – ордэн крыжа Ефрасінні Полацкай, ордэн Сергія Раданежскага, ордэн Уладзіміра, князя Кіеўскага, ордэн Данііла, князя Маскоўскага. Акрамя таго, Д.П. Хмель – ганаровы грамадзянін Нясвіжа, яму прысвоена званне ганаровага настаўніка Нясвіжскай вайсковай часці.

«Я рады, што ў мяне такое няпростае, але цікавае жыццё. Кожную хвіліну, служачы Богу і людзям, памятаў наказ майго баявога камандзіра М.І. Крылова, у якога бацька таксама быў служыцелем царквы. Даведаўшыся, што я пайшоў у святары, ён напісаў мне: «Служы так, як мой бацька служыў людзям: каб ні адзін чалавек ад цябе не пайшоў пакрыўджаным». Я ўсё жыццё служыў, выконваючы гэты загад», –  сказаў айцец Дзмітрый.

Вольга Варэнік, г. Нясвіж



Всего 0 комментария:


Еще
В рубрике

Час нястрымна рухаецца наперад. Не застаецца побач ветэранаў. Але памяць аб іх – у нашых сэрцах назаўсёды.

Мы часто задумываемся, что такое война. И, по рассказам взрослых, понимаем, какое это страшное слово.

Листая страницы книги об участниках войны, вижу перед собой их лица.

Когда началась Великая Отечественная война, Гришке было 16 лет.